En zijn zoon Kronprinz Friedrich Wilhelm werd belast met de gevechten aan het westelijk front en dan m.n. Verdun.

Na de oorlog noemt men de Kronprinz:
"de slachter van Verdun"
(Le boucher de Verdun).

"    De groote massa van die doode lichamen gaf meer den huiveringwekkenden aanblik van een abattoir of een knekelhuis dan de fantasierijke schildering der vóórvelden van het Goddelijk Germaansche Walhalla. Onbezwolen, opgeblazen, verperstende uitwasemingen verspreidend, gekorven en geslacht, met afgeslagen lichaamsdeelen, in stukken gehakt, overdekt met zweren en ongedierte, verbrijzeld en uiteengescheurd, geroosterd, gebraden, gerookt en geblakerd, opengesneden als varkens of in stukken gesneden als wildbraad, lagen de lijken badend in gestold bloed, in bonte mengeling uitgestald op het slagveld. Verbrijzelde schedels deden de hersens, een lauw-weeë lucht verspreidend, als een witte rijstmassa naar buiten treden. Door de kleeren heen lagen de wonden bloot, kwam het vleesch en de ingewanden naar buiten, staken de beenderen er uit, terwijl heele lichaamsdeelen los er bij lagen. Voeten waren afgehouwen, armen, beenen, schaamdeelen en hoofden lagen los van de rompen. Men baggerde door vet, drek en bloederige massa's, waaraan de ratten knaagden.     En terwijl op deze lugubere wijze zijn soldaten ter slachtbank werden geleid en de hellingen van den MortHomme en het bosch van Corbeaux tot de helsche catacomben van een tot verdoemenis veroordeelde wereld werden gebruikt, werd daarginds, tusschen zijn generaals en zijn maitressen, zijn adjudanten en zijn hazewindhonden, met zwoele muziek en schuimende champagne verstrooiing en vroolijke tijdpasseering gezocht door dien ijdelen aap, voor wien al dit bloed vloeide en die door zijn soldaten, hoewel zij nog niet tot het bewustzijn van hun plicht gekomen waren om de banden dezer mensch-onteerende discipline te verbrijzelen, reeds met haat en afgrijzen werd genoemd: DE SLACHTER VAN VERDUN." (Uit "De schlachter van Verdun" Louis Dumur, pag. 270/271)

Deze website is geen verheerlijking van een man die miljoenen doden op zijn geweten heeft, maar is een stuk van het leven tijdens de eerste wereldoorlog, met de cultuur, gewoonten en gebruiken van de Duitsers aan het front.

Centraal staat de kleine proviciestad Stenay, met als hoofdpersoon der Kronprinz die tijdens de bezetting Stenay had uitgekozen als zijn residentie. Vanuit Stenay gaf hij leiding aan de aanvallen in de Marne, de Argonne en Verdun.

De site geeft geen informatie over de veldslagen en de generaals maar informeert meer over het "leven" aan en achter het front, de wijze waarop de Duitse soldaten gestalte en inhoud gaven aan hun (gedwongen?) verblijf in Frankrijk.

Het is hopelijk de laatste oorlog waar de verantwoordelijken ongestraft bleven en waar een neutraliteitspolitiek het mogelijk maakte dat asiel werd verleend. Zo verleende Nederland asiel aan de Kaiser en zijn zoon der Kronprinz. De Kaiser verbleef in eerste instantie in kasteel Amerongen, daarna in Huis Doorn dat hij betrok in 1920. De Kronprinz ging naar het eiland Wieringen. De relatie van de kongingshuizen von Hohenzollern en van Oranje is een aparte vermelding waard, maar heeft op deze site geen prioriteit gekregen.